Λοιπόν, τώρα που οι άλοι κλείνουν για διακοπές εμείς ανοίξαμε ξανα για να τους πιάσουμε στον ύπνο, λειτουργούμε σε νεα διεύθυνση http://poexania.wordpress.com/ ,
τα παλιά άρθρα βαρίεμαι να τα μεταφέρω οποτε ξεκινώ απ' αρχής.

see you letter(s)...

Επειδή ο Host του blog έχει συνεχώς πρόβλημα(καλή ώρα δείτε πως κατάντησε η σελίδα) και χάνονται άρθρα αφού μένει "κάτω" για μέρες ολόκληρες οπότε η σελίδα δεν είναι προσβάσιμη, γίνεται και rollback, αποφάσισα λοιπόν να μην ξανά-ασχοληθώ μέχρι να μετακομίσω το blog. Τώρα πότε θα γίνει αυτό και αν θα γίνει ανάθεμα και ξέρω μιας και βαριέμαι να το κάνω με τόσα πολλά άρθρα.

Αυτά για τώρα, μέχρι νεωτέρας καλό καλοκαίρι.

Σήμερα πέρασε μια μικρή μέρα...
Ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες αλλά εξελίχθηκε σε μικρή.
Ίσχυαν βέβαια όλα τα τυπικά,
δηλαδή και η πλάτη μου πονούσε εξαιτίας της τάβλας που λείπει απο το κρεβάτι, και δεν έκανα όλα αυτά που είχα αποφασίσει να κάνω, ούτε βρήκα στο τραπέζι το αγαπημένο μου φαγητό.

Η μέρα αυτή δεν είναι πως πέρασε γρήγορα, είναι πως δεν ήταν σπουδαία,
όπως σπουδαίο δεν είναι και αυτό που κάνω τώρα, που γράφω απλά για να γράψω, λες και οδηγώ για το σπίτι...

15 λεπτά δρόμος και ούτε μια αναλαμπή, περίπου σαν τρένο, ακολουθώντας αόρατες γραμμές, γνωρίζοντας ότι με αυτού του είδους την οδήγηση θα πρέπει να ελπίζω, αλλά δεν ελπίζω, απλά, πως να το πω, είναι ο καλύτερος τρόπος για να ελπίζεις ότι κάτι θα βρεθεί, κάποιο αξιοθέατο.

Σε 15 λεπτά μπορεί να αλλάξει κάτι, όπως είχε αλλάξει και πριν απο 15 λεπτά, όμως τώρα ζώ τα πιο μικρά μεγάλα 15 λεπτά της ζωής μου, που είναι 24 ώρες, αλλά ο χρόνος έχω ακούσει οτι είναι σχετικός, οπότε επιτρέπονται οι λογικές αυθαιρεσίες.

Έκανα γυμναστική το βράδυ για παρηγορηθώ που δεν είχα έμπνευση,
να δούμε τι θα κουραστεί πιο πρώτα, το μυαλό ή το σώμα;

Ενα πλαστικό καπάκι βρήκε λιμάνι ανάμεσα στα χέρια μου,
που αδυνατούν να το προστατεύσουν απο τα κύματα της ζέστης,

Η πρώτη λέξη που έμαθα; Ποιά να ήταν; Όχι που είπα, που έμαθα!
Το τελευταίο πράγμα που θα δω ποιο θα είναι;
Σκεφτόμουν πως αν ζούσα για πάντα θα έπρεπε να βρώ ενα τρόπο να ζούνε και οι υπόλοιποι για πάντα, και ο κόσμος να μην καταστραφεί απο την κατάρρευση του ήλιου σε μερικά δισεκατομύρια χρόνια.

Όμως αν ζούνε όλοι για πάντα η γή δεν θα έπρεπε να σταματήσει να μεγαλώνει, γιατί αλιώς θα γεμίσουμε κόσμο, σαν τις παραλίες τον Αύγουστο.

Άν όμως η γή μεγαλώνει μετά θα αυξηθεί  βαρύτητα, ίσως αυτό είναι κάτι που δεν θα επηρεάσει το γαλαξία, όμως το ηλιακό μας σύστημα θα το κάνει κώλο, και μετά πάλι θα πεθάνουμε, εκτός και αν μπορούμε να ζουμε ότι και να γίνει, όμως μετά θα πρέπει να κολυμπάμε στο διάστημα σαν τα κολοβακτηρίδια στο νερό και αυτό ίσως είναι πιο βαρετό απο το θάνατο.

Ενα καπάκι, ένα καπάκι, διάφανο, αναποδογυρισμένο,
δεν σβουρίζει καλά...

Στην εποχή μας μπορείς να παραγγείλεις σουβλάκι απο το ίντερνετ, ή να δεις πως ήταν το σπίτι σου πριν άπο 2 χρόνια αν το κοιτούσες απο δορυφόρο...
μπορείς να μην πάς μια μέρα στη δουλειά,
άλλα όχι κάθε βδομάδα,
μπορείς να γράφεις σε greeklish
μπορείς και να αφήσεις ένα κείμενο μισοτελειωμένο

Φωτογραφίες απο την εκδρομή μας στο φαράγγί των μύλων.
Πληροφορίες και οδηγίες για το φαράγγι εδώ