Διαβάζοντας τις μέρες αυτές για να δώσω το μάθημα της ευρωπαικής λογοτεχνίας, επανήλθε στο μυαλό μου το θέμα της αξιολόγησης της τέχνης του λόγου, θέμα για το οποίο ήρθε η ώρα να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη.

Ρίχνοντας μια ματιά στις τάσεις, τις σχολές, τα είδη και τους θεωρητικούς της λογοτεχνίας, ανακαλύπτει κανείς πόσο καθοριστικά έχει επηρρεάστει η σημερινή λογοτεχνία από το ιστορικό της παρελθόν.
Δεν μιλώ βέβαια για τα απολιθωμένα απομεινάρια του ιστορικού κειμένου στα σημερινά λογοτεχνικά έργα και είδη, αλλά μια ανάμειξη όλων αυτών των δημιουργικών υπερήχων σε κάθε τι λόγιο.

Υποσχέθηκα όμως όχι να σας κουράσω με γενικές φιλοσοφήσεις πάνω στο θέμα τις λογοτεχνίας(που δεν είμαι και ο πιο κατάλληλος άλλωστε), αλλά να σας αναπτύξω τα δικά μου γούστα και κριτήρια πάνω στην τέχνη του λόγου, τα οποία προσπαθώ να ενσωματώσω στα γεγραμμένα μου και αυτό πρόκειτε να κάνω.

Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι όταν γράφω, έχω εναν διδακτικό προσανατολισμό(ή και φιλοσοφικό), προσπαθώ δηλαδή να υπάρχει κάποια ουσία πίσω απο τις λέξεις, αφενός επειδή δεν μπορώ να στιρηχθώ στον άγαρμπο λυρισμό των έργων μου, και αφεταίρου επειδή δεν έχει την ίδια αξία για εμένα το όμορφο με το "χρήσιμο", με το δεύτερο να υπερέχει στη συνείδηση μου.
Αισθάνομαι γενικώς άσχημα που δεν μπορώ να στρωθώ κατ΄επιλογή και να γράψω ενα κείμενο, έχει μεγάλη αξία να μπορείς με τη σπίθα και μόνο της έμπνευσης να βάλεις φωτιά στις κενές σελίδες, να μπορείς δηλαδή να κρατήσεις την ανάταση αυτή των συναισθημάτων που σε εμπνέει, ή ακόμα καλύτερα να μπορείς να έχεις έμπνευση και χωρίς να είσαι συναισθηματικά φορτισμένος. Θεμέλιο αυτής της ικανότητας είναι οι εμπειρίες και οι γνώση, πολύτιμες καύσιμες ύλες και οι δύο, τίποτα δεν έχει ιδιαίτερη αξία αν δεν έχει μια αυθεντικότητα(εδώ καλά καλά δεν έχω μάθει ορθογραφία).

Γενικώς αν και συχνά τα λογοτεχνικά έργα αντιμετωπίζωνται με θαυμασμό η σκεπτικισμό ανάλογα με το ποιός τα έχει γράψει, πιστεύω ότι πρέπει να διαβάζονται και ως ορφανά, έτσι ώστε να μην είμαστε προκατειλημένοι όταν τα διαβάζουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι παραγνωρίζω την αξία της ρήσης του Μονταίν "Έτσι, λοιπόν, αναγνώστη, εγώ ο ίδιος αποτελώ υλικό του βιβλίου μου", απλά αναγνωρίζω μια ακόμη διάσταση.

Αναμφίβολα για μένα η πρωτοτυπία και η καινοτομία είναι δυο σπάνιας αξίας αρετές στην λογοτεχνία, ακριβώς επειδή δίδουν εξωτικό "άρωμα" στο ίδιο λογοτέχνημα και επειδή ταυτόχρονα διευρύνουν τους λογοτεχνικούς ορίζοντες γενικά.
Επίσης ο λογοτέχνης αλλά και ο αναγνώστης, πρέπει να επιδιώκουν τον διάλογο,για να το πετύχουν αυτό πρέπει να συντονιστούν με κάποιο τρόπο, είτε μέσω κοινών εμπειριών και σκέψεων είτε μέσω συναισθημάτων. Φανταστείτε την ομορφιά  του να διαβάζεις κάτι που να είναι γραμμένο πριν απο 200-300 χρόνια και να νιώθεις την παρουσία του συγγραφέα δίπλα σου, ένα ταξίδι για τον αναγνώστη και η επίτευξη ενός είδους αθανασίας για τον συγγραφέα...

Παρόλο που δεν έχω αποτυπώσει πλήρως ακόμα το συλλογισμό μου, πρόκειται να σταματήσω εδώ για να διαβάσω, θα προσπαθήσω να το ολοκληρώσω μια απο τις επόμενες μέρες γράφοντας ενα δεύτερο μέρος.