Αναμφίβολα για μένα η πρωτοτυπία και η καινοτομία είναι δυο σπάνιας αξίας αρετές στην λογοτεχνία, ακριβώς επειδή δίδουν εξωτικό "άρωμα" στο ίδιο λογοτέχνημα και επειδή ταυτόχρονα διευρύνουν τους λογοτεχνικούς ορίζοντες γενικά.
Επίσης ο λογοτέχνης αλλά και ο αναγνώστης, πρέπει να επιδιώκουν τον διάλογο,για να το πετύχουν αυτό πρέπει να συντονιστούν με κάποιο τρόπο, είτε μέσω κοινών εμπειριών και σκέψεων είτε μέσω συναισθημάτων. Φανταστείτε την ομορφιά  του να διαβάζεις κάτι που να είναι γραμμένο πριν απο 200-300 χρόνια και να νιώθεις την παρουσία του συγγραφέα δίπλα σου, ένα ταξίδι για τον αναγνώστη και η επίτευξη ενός είδους αθανασίας για τον συγγραφέα...

Παρόλο που δεν έχω αποτυπώσει πλήρως ακόμα το συλλογισμό μου, πρόκειται να σταματήσω εδώ για να διαβάσω, θα προσπαθήσω να το ολοκληρώσω μια απο τις επόμενες μέρες γράφοντας ενα δεύτερο μέρος.