Επιλέχθηκαν οι πρωταγωνιστές, γράφτηκε το σενάριο, μπήκαμε ήδη στην πρώτη πράξη του δράμματος.
Μιλώ για την υπόθεση της siemens, με κεντρικό χαρακτήρα επι σκηνής τον κύριο Χριστοφοράκο, και θεατές όλους εμάς.

Ο φυγάς λοιπόν κ. Χριστοφοράκος, που έφυγε νύχτα απο τη χώρα, μονωπωλεί το ενδιαφέρον του τύπου με τα τερτίπια του.
Ο ίδιος, όντας θωρακισμένος καλά πίσω απο πρόσωπα και καταστάσεις, έχει τους απαραίτητους άσσους στα χέρια του για να μας κρατήσει συντροφιά στους δέκτες μας για κάμποσα ακόμα επεισόδια πριν σβήσει εντελώς το ενδιαφέρον του κόσμου για την υπόθεση. Γιατί έτσι γίνεται πάντα, παγιδεύουμε την κοινή γνώμη γύρω απο το δέντρο μέχρι να το βαρεθεί και χάνουμε το δάσσος.
Λόγος βέβαια θα γίνει για πολιτικές ευθύνες, για αναμείξεις υπουργών στις μίζες κλπ, ίσως μάλιστα ακουστούν απόξω απόξω και κάποια ονόματα, όμως μέχρι εκεί, όπως γίνεται πάντα δηλαδή.

Στην συνείδηση μας άλωστε, οι μίζες, τα φακελάκια, οι στημένοι διαγωνισμοί, τα πενταπληρωμένα έργα, οι ιδιωτικοποιήσεις, δεν είναι κάτι καινούριο, το ξέρουμε ότι συμβαίνουν κατά κανόνα. Αυτό όμως που ίσως δεν ξέρουμε είναι ότι όλα τα παραπάνω, δεν ανήκουν στα παρατράγουδα του συστήματος, αλλά είναι το ίδιο το σύστημα που εν τη γεννέση του, υπήρχε για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα, τα συμφέροντα αυτών που το ανέδειξαν.

Οπότε, μην περιμένετε κάποτε ότι θα ξεμπερδευτεί το κουβάρι της διαπλοκής, μιας και το κουβάρι αυτό, είναι πανταχού παρόν, είναι στοιχείο δομικό στην κοινωνία που ζούμε και δεν πρόκειτε ποτέ να το πειράξει κανείς. Δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση να υπάρξουν μερικά εξιλαστήρια "θύματα", όπως ο κύρ. Χριστοφοράκος αλλά μέχρι εκεί. Στο κάτω κάτω και ο ίδιος θα συμορφωθεί κάποια στιγμή και θα παζαρέψει την "ποινή" του(γιατί κάποιοι έχουν τη δύναμη να το κάνουν και αυτό ανοιχτά, για ποιά δικαιοσύνη μιλάμε λοιπόν;), σε αντάλαγμα αυτών που θα πεί και αυτών που δεν θα πεί όταν θα έρθει η ώρα να μιλήσει(βέβαια το πράγμα μιλάει απο μόνο του).

Στο κάτω κάτω, δεν χρειαζόμαστε κάποιον Χριστοφοράκο να μας επιβεβαιώσει την σαπίλα που αντικρύζουμε κάθε μέρα, την διαφθορά και την κερδοσκοπία εις βάρος των δημόσιων ταμείων και της πλάτης του λαού. Τα ταμεία αυτά που γεμίζουμε εμείς οι ίδιοι, πληρώνωντας χαράτσια, που όλο και γίνονται πιο αβάσταχτα, με πρόσχημα την οικονομική κρίση. Όλα αυτά σε συνδιασμό με παγώματα μισθών , απολύσεις, σκλήρηνση του εργασιακού καθεστώτως, κλπ.

Τα παραπάνω, κατά κάποιο τρόπο εξυπηρετούν μια νεα πολυπρόσωπη αστική τάξη(θα μπορούσαμε να την πούμε "νεα αστική τάξη"), που κρύβετε εκ του ασφαλούς πίσω απο κολοσιαίους οικονομικους σχηματισμούς και διεθνής ρυθμιστικούς οργανισμούς που τη βοηθούν να κάνει ανενόχλητη το παιχνίδι της.

Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο, άν και επαγωγικά μπορούμε να παραθέσουμε πολλά ακόμη παρόμοια παραδείγματα και να βρούμε και άλλους κρίκους που συνθέτουν την αλλυσίδα της ελληνικής(και της παγκόσμιας βέβαια) πραγματικότητας, όμως επειδή έχω αναφερθεί εκτενώς σε προηγούμενα άρθρα δεν θέλω να επαναλαμβάνομαι, ελπίζω το θέμα να εξελιχθεί σε διάλογο.

Σήμερα πέρασε μια μικρή μέρα...
Ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες αλλά εξελίχθηκε σε μικρή.
Ίσχυαν βέβαια όλα τα τυπικά,
δηλαδή και η πλάτη μου πονούσε εξαιτίας της τάβλας που λείπει απο το κρεβάτι, και δεν έκανα όλα αυτά που είχα αποφασίσει να κάνω, ούτε βρήκα στο τραπέζι το αγαπημένο μου φαγητό.

Η μέρα αυτή δεν είναι πως πέρασε γρήγορα, είναι πως δεν ήταν σπουδαία,
όπως σπουδαίο δεν είναι και αυτό που κάνω τώρα, που γράφω απλά για να γράψω, λες και οδηγώ για το σπίτι...

15 λεπτά δρόμος και ούτε μια αναλαμπή, περίπου σαν τρένο, ακολουθώντας αόρατες γραμμές, γνωρίζοντας ότι με αυτού του είδους την οδήγηση θα πρέπει να ελπίζω, αλλά δεν ελπίζω, απλά, πως να το πω, είναι ο καλύτερος τρόπος για να ελπίζεις ότι κάτι θα βρεθεί, κάποιο αξιοθέατο.

Σε 15 λεπτά μπορεί να αλλάξει κάτι, όπως είχε αλλάξει και πριν απο 15 λεπτά, όμως τώρα ζώ τα πιο μικρά μεγάλα 15 λεπτά της ζωής μου, που είναι 24 ώρες, αλλά ο χρόνος έχω ακούσει οτι είναι σχετικός, οπότε επιτρέπονται οι λογικές αυθαιρεσίες.

Έκανα γυμναστική το βράδυ για παρηγορηθώ που δεν είχα έμπνευση,
να δούμε τι θα κουραστεί πιο πρώτα, το μυαλό ή το σώμα;

Ενα πλαστικό καπάκι βρήκε λιμάνι ανάμεσα στα χέρια μου,
που αδυνατούν να το προστατεύσουν απο τα κύματα της ζέστης,

Η πρώτη λέξη που έμαθα; Ποιά να ήταν; Όχι που είπα, που έμαθα!
Το τελευταίο πράγμα που θα δω ποιο θα είναι;
Σκεφτόμουν πως αν ζούσα για πάντα θα έπρεπε να βρώ ενα τρόπο να ζούνε και οι υπόλοιποι για πάντα, και ο κόσμος να μην καταστραφεί απο την κατάρρευση του ήλιου σε μερικά δισεκατομύρια χρόνια.

Όμως αν ζούνε όλοι για πάντα η γή δεν θα έπρεπε να σταματήσει να μεγαλώνει, γιατί αλιώς θα γεμίσουμε κόσμο, σαν τις παραλίες τον Αύγουστο.

Άν όμως η γή μεγαλώνει μετά θα αυξηθεί  βαρύτητα, ίσως αυτό είναι κάτι που δεν θα επηρεάσει το γαλαξία, όμως το ηλιακό μας σύστημα θα το κάνει κώλο, και μετά πάλι θα πεθάνουμε, εκτός και αν μπορούμε να ζουμε ότι και να γίνει, όμως μετά θα πρέπει να κολυμπάμε στο διάστημα σαν τα κολοβακτηρίδια στο νερό και αυτό ίσως είναι πιο βαρετό απο το θάνατο.

Ενα καπάκι, ένα καπάκι, διάφανο, αναποδογυρισμένο,
δεν σβουρίζει καλά...

Στην εποχή μας μπορείς να παραγγείλεις σουβλάκι απο το ίντερνετ, ή να δεις πως ήταν το σπίτι σου πριν άπο 2 χρόνια αν το κοιτούσες απο δορυφόρο...
μπορείς να μην πάς μια μέρα στη δουλειά,
άλλα όχι κάθε βδομάδα,
μπορείς να γράφεις σε greeklish
μπορείς και να αφήσεις ένα κείμενο μισοτελειωμένο