(ξ)ύπνος

Ξαπλώνω, κλείνω τα μάτια μου, κοιμάμαι
Αυτόματα είμαι ξαπλωμένος σε όλα τα κρεβάτια που είχα ποτέ ξαπλώσει
φιλοξενούμενος μέσα σε όλα δωμάτια που είχα ποτέ φιλοξενηθεί.

Στο παλιό μας σπίτι,
στο θάλαμο του στρατού που μύριζε ιδρώτα,
σε αυτό της παλιάς ερωμένης με τα αρωματισμένα σεντόνια,
και στο μικρό εκείνο δωματιάκι με το φεγγίτη δίπλα στο ποτάμι.

Και βρίσκομαι τόσο κοντά,
που ακούω το γουργούρισμα της χρονομηχανής τον αναμνήσεων,
μισοξυπνητός, μισοκοιμισμένος.
Παρακαλάω, να μην ανοίξουν τα μαρτυριάρικα μάτια μου,
πριν προλάβω να διαβώ τα σοκάκια του παρελθόντος,
ή να ταξιδέψω στις άπατες θάλασσές της φαντασίας.

Ψάχνω στις τσέπες μου να βρω το εισητήριο,
κι απο το ψάξιμο έχουνε τα χέρια μου ιδρώσει,
μέχρι που ακούω της μπουρούς το εμβατήριο,
και είμαι στο πλοίο αλλά σαλπάρει το λιμάνι.

Το φώς που μπαίνει τώρα πια απ' το παράθυρο
και οι τάβλες που μου λείπουν από το κρεβάτι,
τα κρύα πόδια μου που δεν καλύπτει πια το πάπλωμα,
μοιραία αποκαθιστούν της πραγματικότητας την τάξη.

Τέλος

...σήμερα έζησα μια μέρα διαφορετική απο τις άλλες, όχι ότι έγινε κάτι το ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, απλά κράτησε λίγο παραπάνω και συνοδευόταν σχεδόν εξ' ολοκλήρου απο κατανάλωση αλκόολ.
Και επειδή το ποτό είναι όπως το φαγητό, δηλαδή αμα το καταναλώνεις πολλές φορές απο λίγο δεν σε πιάνει, σας διαβεβαιώ ότι γράφω έχοντας σώας τας φρένας.
Δν μπορώ να πω βέβαια και το ίδιο για τα φρένα του αυτοκινήτου μου, είναι γεγονός ότι 4 φορές μέσα σε 3-4 ώρες ξέχασα να τραβήξω το χειρόφρενο, για καλή μου τύχη το πήρα χαμπάρι πριν το πάρει για τα καλά η κατηφόρα, οπότε και γλίτωσα τα χειρότερα.
Άφησα όμως κάπως πιο λάσκα και τα φρένα της σκέψης μου, επιτρέποντας στο μυαλό μου να συνδιάσει, να περιεργαστεί, να θυμηθεί και να παρασυρθεί απο σκέψεις λιγουλάκι,"ρομαντικές".

Τι είναι όμως ο ρομαντισμός; Μήπως είναι εκείνες οι αράδες γραμμένες στην ανισόπεδη διάβαση της εθνικής οδού, απ' όπου περνάω κάθε μέρα, αυτό το "δεν με αγάπησες ποτέ", κακογραμένο με πράσινα φωσφοριζέ γράματα; Ή μήπως είναι εκείνο το μισοξεθωριασμένο "ΠΑΣΟΚ" στην επόμενη διάβαση, και αυτό επίσης με πράσινα γράματα που όμως δεν φωσφρίζουν.

Δεν ξέρω τι είναι, το διαισθάνομαi όμως ότι η απάντηση βρίσκεται σε εκείνο το λοφάκι, εκεί που κάθεται το καλοασπρισμένο ξωκλήσι που τυχαία ανακάλυψα σε μια απο τις εξορμήσεις μου.
Απόκοσμο, αλλα όχι εξώκοσμο, τη μέρα σου προσφέρει πανοραμική θέα της πεδιάδας και τη νύχτα σε κερνάει αστροφεγγιά.

Έπρεπε να παω εκεί και όμως δίστασα,
δίστασα όπως δίστασα και να ακουμπήσω τους γυμνούς της ώμους, κιας ήμουν δίπλα της, τι φοβόμουν; αυτό που φοβάται πάντα ο άνθρωπος, το θάνατο.
Το θάνατο της ελπίδας, το τέλος της προσμονής, την καλοακονισμένη αλλήθεια που κόβει το νήμα της αυταπάτης. Εκείνης της αυταπάτης που σε κάνει να κλείνεις τα μάτια και να φαντάζεσαι ότι βρίσκεται δίπλα σου, την ίδια ώρα που μπασομηχανές βαρούν δυνατά ρυθμούς αδιάφορους.

Και τώρα, που έχεις πια αποχερετήσει και τις τελευταίες σου ελπίδες, χωρίς καν να συμβουλευτείς το μαντείο, ανέμελα σφυρίζοντας γυρίζεις την πλάτη σου, έτσι και αλιώς το 'χες ξεχάσει λυτό το χειρόφρενο...

Να συναναστρέφεται δηλαδή ο μπακάλης ο κρεοπώλης η κοπέλα στο κατάστημα ρούχων στην αρχαία αυτή γλώσσα, και να μην είχε ποτέ «πλαστεί» η νεοελληνική.

Σε αυτό το εναλλακτικό συμπάν θα είχε ενδιαφέρον, τουλάχιστον για εμένα που θα κάτεχα τη διαφορά, να ακούσω μερικά από τα τραγουδοσουξεδάκια της εποχής εκτελεσμένα από τους λαϊκούς μας βάρδους (Σφακιανάκης, Καρράς, Πέγκυ, Άντζελα κλπ.), στα αρχαία. Η να ακούω την οικοδέσποινα του μεσημεριανάδικου*, να μιλάει με την κυρία Κούλα στο τηλέφωνο σχετικά με τις ατασταλείες του ανδρός της τον οποίο έπιασε στο κρεβάτι να ερωτοτροπεί με τον κουμπάρο, και να τα λένε στην ίδια γλώσσα που δασκάλευε ο Σωκράτης τον Πλάτωνα.

Βέβαια, για να πω την αλήθεια, εγώ δεν θα καταλαβαίνα και πολλά από αυτά που θα λέγονταν, μιας και στα αρχαία ήμουν πάντα κουμπούρας, είχα μείνει και μετεξετασταίος στην πρώτη λυκείου.

Είχα θυμάμαι κάποτε διαβάσει τον «Αστερίξ» μεταφρασμένο στα αρχαία και όλο και κάτι καταλάβαινα, όμως μου είχε κάνει εντύπωση το πόσο διαφορετικό ήταν το ύφος των διαλόγων, κάτι μεταξύ αστείου και σοβαρού όπως λένε.

Κάνοντας τους παραπάνω συλλογισμούς, δεν μπορεί κανείς παρα να αναρρωτηθεί σχετικά με το κατα πόσο η εκάστοτε εποχή ορίζει την γλώσσα και τον τρόπο επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους, και κατα πόσο η ίδια η γλώσσα ορίζει την εκάστοτε εποχή.
Σχετικά με την δεύτερη συνθήκη δεν ξέρω τι να υποθέσω, η πρώτη πάντως είναι σίγουρα και αποδεδειγμένα ισχυρή και σίγουρα μέρος ενός ενδεχόμενου ορισμού της έννοιας. 

Τα παραπάνω είναι κοινώς αποδεκτά αυτό που θέλω να θέσω υπο συζήτηση είναι ίσως κάτι το οποίο πιθανόν να μην έχει περάσει απο το μυαλό κάποιων, τον παραλληλησμό της γλωσικής έκφρασης με τον θεσμό ή καλύτερα την ιδέα της δημοκρατίας.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ίσως δεν υπάρχει πιο καθαρή και άμεση έκφραση δημοκρατισμού(αν υπάρχει τέτοια λέξη), απο την ίδια την εξέλιξη της γλώσσας και κατ επέκτασην της ίδιας της επικοινωνίας.
Η επιβολή την πλειοψηφίας πάνω σε οποιαδήποτε μειοψηφία όσο δυνατή και αν είναι αυτή, πάντα υπερισχίει αργά η γρήγορα, θα έλεγε κανείς ότι η εκδημοκράτηση του λόγου είναι κάτι πηγαίο και συνηφασμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη.

Δεν ήταν άλλωστε στην ιστορία ο γραπτός και ο προφορικός λόγος το τελευταίο καταφύγιο πάσης φύσεως ιδεολογιών και ιδεών;
Ο λόγος, όντας πάντα κάτι μεταξύ υλικού και πνευματικού ή ιδεατού αν προτιμάτε, είναι κατα ένα μεγάλο βαθμό απενοχοποιημένος άρα και σχετικά ελεύθερος-άπιαστος.
Ως προιόν αλλά και αγωγός σκέψης, αν και όχι πάντα βαθειάς, έχει τη δυνατότητα να τη διαμοιράζει, να την προεκτείνει, να την κοινωνεί δηλαδή και να την εξελίσει, βέβαια και να την εκφυλίζει σε κάποιες περιπτώσεις.

Μπορεί να ισχιριστεί κανείς ότι η μεγαλύτερη έκφραση ανελευθερίας, ήταν πάντα η προσπάθεια ελέγχου και περιορισμού κυρίως του γραπτού αλλα και του προφορικού λόγου, κάτι που συνήθως ανάγκαζε τους "λόγιους" να καταφύγουν σε εναλλακτικές τεχνικές έκφρασης και συγγραφής.

Το ερώτημα που τίθεται εδώ, για να φέρουμε το ζήτημα και στα δικά μας δεδομένα, είναι το κατά πόσο ελεύθερη είναι η διάδοση των προιόντων του λόγου, δηλαδή των ιδεών, στις μέρες μας, και σε ποιό βαθμό επιτυγχάνεται αυτή η δημοκρατικότητα της γλώσσας τόσο όσο προς τα όποια την συνθέτουν αλλά και αυτά τα οποία η ίδια συνθέτει.

(Εδω ίσως να χρειαστεί να τονίσω το γεγονός ότι ελευθερία και δημοκρατία είναι δυο έννοιες συνδεμένες μεταξύ τους αλλά όχι όμοιες, κάποιες φορές μάλιστα και αντικρουώμενες.)

Θα ήταν καλό να εισάγουμε σε αυτό το σημείο την λέξη "πληροφορία", ένας όρος πολύ δημοφιλής στις μέρες μας, αν όχι κυρίαρχος. Πλέον λοιπόν, οι φράσεις οι έννοιες και τα λόγια αξιολογούνται, αποκτούν δηλαδή κάποια ουσιαστική(και ογκομετρική) αξία, σε σχέση με το τι πληροφορίες προσφέρουν στον εκάστοτε δέκτη.
Η επιστήμη αυτή της πληροφορίας, ονομάζεται πληροφορική και έχει δημιουργηθεί προκειμένου να δομήσει το χάος που δημιουργεί η σωρεία πληροφοριών που μεταδίδονται απο τα μέσα επικοινωνίας στα οποία έχουν πρόσβαση ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι.

Όμως η χρήση της η επιστήμης αυτής, εγγυάται ακριβώς αυτό; Δηλαδή εξασφαλίζει την ροή την ταξινόμηση και αξιολόγηση των πληροφοριών, ή μήπως τελικά διαχειρίζεται αυτές τις πληροφορίες κατά το συμφέρον του εκάστοτε διερμηνέα;
Αν λοιπόν η πληροφορία είναι ενα τόσο πολίτιμο αγαθό τότε εκείνος που τη διαχειρίζεται έχει τεράστια δύναμη στα χέρια του, σε τέτοιο βαθμό που να διαμορφώνει κατα κάποιο τρόπο την εικόνα του κόσμου που μας περιβάλει.

Κατα το μεσαίωνα, για να πάμε πάλι στα παλιά, οι διαχειριστές τις πληροφορίας μπορούμε να πούμε ότι ήταν η εκκλησία, τα μοναστήρια δηλαδή που κατείχαν τα χειρόγραφα, τα αναπαρήγαγαν, τα μετάλασαν η τα απέκρυπταν ωστέ να μη διαταραχθεί η θεοκρατική (αν)ισσοροπία που είχαν επιβάλει.
Βέβαια η αξία της πληροφορίας είχε αναγνωριστεί και παλαιότερα, την περίοδο της αρχαιότητας και των Ελληνιστικών χρόνων, τελούταν τα γνωστά μυστήρια, κατά την διάρκεια τον οποίων, οι "μύστες", επιβραβεβόταν με την μετάδοση της μυστικιστικής γνώσης.

Σήμερα όμως ποιός ή ποιοί διαμορφώνουν την πληροφορία, αποσκοπούν κάπου, πετυχαίνουν το σκοπό τους και αν ναι ποιός είναι αυτός;
Η άμεση απάντηση που έρχεται στο μυαλό σχετικά με το ποιός διαμορφώνει την πληροφορία, είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όμως και αυτά είναι όπως φαίνεται, κατευθυνόμενα, οπότε εργαλεία στα χέρια κάποιων άλλων δυνάμεων που προσπαθούν όσο το δυνατόν να βρίσκονται υπο σκιά.
Το γιατί, το έχουμε ίσως απαντήσει ήδη με τα προαναφερθέντα, επειδή το μέγεθος της πληροφορίας, αλλά και το πως τη χρησιμοποιείς, δίνει δύναμη και κατ' επέκταση εξουσία πάνω σε μικρότερες η μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες, τώρα το κατα πόσο το επιτυγχάνουν αυτό χρήζει διερεύνησης.


Θα αναρωτηθεί κανείς, "δηλαδή δεν είναι καλύτερο να υπάρχει μεγάλος όγκος πληροφοριών διαθέσιμος για όλους ακόμα και άν αυτό δημιουργεί τα προαναφερθέντα προβλήματα;".
Η δική μου απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι πως σίγουρα είναι θετικό να υπάρχει πληθώρα πληροφοριών, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει και σήμερα, όπως και παλιότερα, να ψάξει κάποιος σε βάθος για να βρεί κάτι καλό, ότι και αν αυτό σημαίνει.

Επειδή όμως πρέπει να δώσω και ενα τέλος στον μακροσκελή μονόλογο μου, κάπου εδώ θα σταματήσω και θα αφήσω να τον αναγάγετε εσείς, αν το θέλετε, σε διάλογο,
τα λέμε...
* Τη λέξη μεσημεριανάδικο μου τη βγάζει το word λάθος, είναι βέβαια η παλαιά έκδοση του 2003 για αυτό ίσως και να δικαιολογείται που δεν είναι ενημερωμένο σχετικά με τις λέξεις της νεοελληνικής.

Άμοιρος ευθυνών

Όλου του κόσμου οι δικασταί ορμήξαν να με φάνε
έχοντας μόνο οργή τυφλή χωρίς αιτιολογία
γιαυτό θα ήταν σκόπιμο να δώσω απολογία.

Ήμουνα πράος, ύσηχος, και βολικός συνάμα
δεν φούντωνα δεν ξέσπαγα δεν σπάραζα στο κλάμα
και τη φωνή χαμήλωνα σαν με παρατήρουσαν
το λόγο τους έργο έκαμα και ας με ποδοπατούσαν.

Καθως υπήρξα δίκαιος με όσους με αδικήσαν
ενάρετος με τους αμαρτωλούς που σκόπιμα αμαρτήσαν
και τρυφερός με όλους αυτούς που μ' είχανε πληγώσει
κι' έδινα απ το υστέρημα σ' όσους δεν μου χαν δώσει.

Και τώρα αυτούς τους δικαστές τους συγχωρώ και τους συγχαίρω
πως είμαι άμοιρος ευθυνών πολύ καλά το ξέρω.